Laatste publicaties  


Geplaatst juni 2019


Haar afweermechanisme was aanpassen

Dan geen gedoe


Dat kostte lampjes

en werd ziek


Naar haar lichaam geluisterd

ontmoette zichzelf



 Haar afweermechanisme werd love yourself

Dat bespaarde gedoe


Het leverde warmte

en werd sterker 


Naar zichzelf geluisterd

vond begrip



 Haar afweermechanisme is intuïtie 

Geen gedoe


Haar lampjes branden

Ze leeft


Haar soul luistert

nu naar haar




Jente

 


Geplaatst mei 2019

Een MS-dag

Dit keer dacht ik; ik ben eraan toe. Een dag georganiseerd door MS-research, de stichting die wetenschappelijk onderzoek naar MS stimuleert en financiert. Ik kon met een oud-collegaatje van 30 jaar geleden meerijden naar Groningen. Zij werkt nu bij MS-research. Dus de reis begon erg gezellig. Ruim twee uur babbel-de-babbel. 

Mijn ‘gewone’ hotelkamer was door het hotel ge-upgrade naar een luxe kamer. Een onverwacht kadootje bij aankomst. Na twee uur gerust te hebben ging ik naar beneden. Er was een lange tafel gereserveerd met nog een aantal andere enthousiaste collega’s en de directeur van MS -research. Verder kennisgemaakt met de onderzoeks-coordinator van de ms centra in Nederland en iemand van Kiss goodbye to ms. Zij helpen mensen met eigen initiatieven geld in te zamelen. Verder was er een koppel, mede-eigenaars van een kwekerij waarvan de vrouw ook MS heeft. Zij hadden een mooi symbolisch kadootje, een zaadje van een plantje, symbolisch want ‘van zaaien komt oogsten’ voor alle donateurs van MS research. En ik kon mijn way of living met MS delen. Een bijzondere gezellige avond.

De volgende ochtend om 10 uur stond ik klaar voor de dag. Een nieuwe uitdaging met ruim 100 andere MS patiënten in een ruimte te zijn. Waarbij een aantal rolstoelen, scootmobielen en slecht lopende mensen met MS. Dit was de eerste confrontatie. Veel mensen die er slechter aan toe waren dan ik. Er werd onderling gesproken over ziek zijn, de klachten, de bijwerkingen van medicatie wat erg logisch is op een MS-dag.

Voor mij vermoeiende energie. 

Tijdens de eerste spreker, een neuroloog viel ik dan ook bijna in slaap. Niet dat zijn verhaal niet interessant was maar met de confrontaties iets te veel te behappen.
De volgende spreker ging dieper op de materie in. Over cellen en hun weg naar de hersenen. Hierbij werd het gevecht om mijn ogen open te houden nog zwaarder.
Na de derde spreker was ik klaar. Ik wilde rusten. Maar na de lunch zouden er gesprekken volgen met jonge enthousiaste wetenschappers. Het meest interessante deel voor mij van de dag. Hier was ik te moe voor.

Er was een rustruimte gereserveerd maar ik ben gevlucht naar het terras en ben met mijn koptelefoon in het zonnetje gaan zitten. Even terug naar mijn gewenste energie. Ik voelde me een alien op deze dag. Mijn tweede confrontatie.
Ik ga anders om met mijn MS dan de meesten. Ik heb zonder medicatie mijn levensstijl volledig aangepast zodat ik het minste last van mijn MS heb. Ik zorg dat mijn stress meteen geëlimineerd wordt en probeer met de lampjes die ik heb het beste uit het leven te halen.

Ik ben toch blij dat ik ben gegaan omdat ik positief ondervonden heb wat inmiddels door onderzoekers als een mede oorzaak wordt gezien. Onderzoekers denken dat een combinatie van erfelijke factoren, factoren uit de omgeving en levensstijl de kans op MS vergroten.

Ik kennis heb gemaakt met een voor mij nieuwe MS wereld, die van het onderzoek. Er vinden veel onderzoeken plaats wat hoopvol is. Er wordt hard gewerkt aan een uiteindelijk MSloze wereld door verschillende disciplines die hun kennis met elkaar delen. En door steeds meer donateurs worden nog meer onderzoeken mogelijk gemaakt. Als je mee wilt werken aan een MS vrij leven kan je donateur worden en/of een donatie doen. Voor info kijk op https://msresearch.nl/help-mee

En ik, ik blijf me nu, na deze dag, nog enthousiaster focussen op mijn aangepaste levensstijl en op mijn positieve look on my life met MS.

 


Geplaatst december 2018


YES!

‘Het vitamine D gehalte is goed, precies zoals die moet zijn’. De neuroloog keek me aan.

Een goed begin dacht ik. 

‘De brughoektumor is onveranderd gebleven’ vervolgde ze haar verhaal. 

‘Yes!’ reageerde ik. Deze uitslag was een grote opluchting. Maar wat ze daarna zei daarvan had ik alleen maar durven dromen. ‘Er is één afwijking te zien op de scan’.

‘Maar één? reageerde ik enthousiast. Ze knikte. ‘Ja maar één, in de afgelopen twee jaar’.

Ik keek haar aan met een glimlach; ‘Wow, wat een positieve uitslag vandaag!’. ‘Ja’ zei ze lachend om mijn reactie.

‘Het is me gelukt’ dacht ik. 
Het resultaat van de weg terug naar ‘mijn natuur’ was op de scan te zien. Een positief cadeau zo voor het einde van het jaar.

‘Het is me gelukt’ herhaalde ik hardop toen ik later Thor uitliet. 
Er ging van alles door me heen. Sinds de diagnose, ruim zeven jaar geleden, heb ik veel geleerd. Geleerd dat mijn lichaam mijn manier van leven niet meer aankon. 

Dat door het wegstoppen van gevoelens je uiteindelijk last kan krijgen van sensibiliteits- klachten. Ik heb naar binnen gekeken. Gevoeld hoe het is om jezelf kwijt te raken. Tranen laten komen. Ik heb gebroken stukjes van mezelf teruggevonden die diep verborgen lagen. Mijn brein signaleerde problemen waarvoor ik mijn hele leven was gevlucht. Die lastige confrontaties ben ik aangegaan.

Dat door te veel tegelijk van mijn lichaam te vragen, het evenwicht tussen denken, doen en voelen verstoord kan worden en ik letterlijk uit balans raakte. Dat stress mijn belangrijkste vijand is. Dat het uitschakelen van negativiteit wonderen kan doen. Dat als je geest rustig is, je lichaam meer in balans komt. Geleerd hoe het is om in het moment te leven. Dat het goed is alle gevoelens er te laten zijn. Dat niet perfect zijn goed genoeg is.

Dat het goed is mezelf op de eerste plaats te zetten. Ik zal nog wel eens uitglijden maar ik heb ook geleerd dat na vallen, opstaan het beste voor mij werkt. Dat ik kan leren van de misstappen en daarvan sterker wordt. Geleerd dat het leven onverwachte manieren heeft om je ergens bewust van te maken. 

Geleerd om op mijn intuïtie te vertrouwen. Dat medicijnen niet altijd de oplossing zijn maar dat de natuur een positieve invloed heeft op je ‘eigen natuur’. Niet altijd een makkelijke weg maar de weg terug naar mijn kern, mijn natuur, mijn soul, mezelf, heeft me uiteindelijk sterker gemaakt.

Een moment om trots op te zijn. Er zit Geluk in gelukt!


 

Geplaatst oktober 2018


Ik heb bergen beklommen

Zeeën bezwommen

Mijn hersenen bezeerd


Beide benen moe

Het lichaam verzwakt

Mijn hart gebroken


Geleerd

en stilte gevonden

om te luisteren

 

mezelf hervonden

om te voelen


Bergen beklommen

Zeeën bezwommen

Mijn hersenen bezeerd


Ik heb rivieren gehuild

Boven wolken gevlogen

Vrijheid gevonden


Sterkere spieren

Het lichaam krachtiger

Mijn hart gevoeld


Geleerd

door onze natuur

te blijven groeien


Jente 

 

Geplaatst oktober 2018

Never a dull moment’

Dit was een van de uitdrukkingen die mijn moeder gebruikte om haar leven te beschrijven. Ik herken het gevoel. Mijn leven is nogal veranderd. 

Ik heb geleerd dat als ik wilde overleven, ik mezelf op de eerste plaats moest zetten. Zoals je in het vliegtuig leert eerst je eigen zuurstofmasker op te zetten en dan pas een ander te helpen.

Het eerste cadeau voor mezelf was Thor, mijn eerste hond. Kikki en ik genieten enorm van zijn karakter. Een lieverd die van knuffels houdt, een vriend en een maatje. We voelen ons veilig met hem. 

Mijn vierpotige maatje en ik blijven samen in beweging. We genieten van elkaar. Herders staan bekend om hun intelligentie en leren snel. Ze zijn erg op hun baasje gericht. Samen met zijn zachte karakter en zijn wil om te werken blijkt dit een waar medicijn. 

Mijn lichaam is sterker geworden. Waar ik een half jaar geleden begonnen ben met de conditie van een poffertje, ’s middags gebruikmakend van mijn scoot, loop ik nu dagelijks gemiddeld 1,5 uur buiten. In een half jaar tijd loop ik gemiddeld 4 x meer dan voorheen. 

Thor houdt me ook bij mijn innerlijke kracht. Want zo blijf ik zijn leider en blijft hij luisteren. Het in de natuur lopen brengt mijn geest tot rust. Het geeft me groene energie, maakt mijn spieren sterker en loop ik stabieler. Ik geniet niet alleen van de vrijheid, van de andere honden maar ook van de vele gesprekjes die ik voer met de baasjes. 

Verder heb ik mijn badkamer laten renoveren. Mijn oude douchebak werd te gevaarlijk dus alles is eruit gesloopt en weer opnieuw opgebouwd rekening houdend met mijn ms.                                  De deurpost van de badkamer is breder gemaakt. Er is een inloopdouche gebouwd met een glazen deur. Hierdoor wordt de minimale ruimte maximaal benut en is de ruimte toegankelijk gemaakt voor een rolstoel. Een paar stevige beugels zijn op de muur gezet waarop ik lekker kan leunen. Het enige wat nog op mijn lijstje staat is een douchekruk. WMO zag ook dat de verbetering in belang van gezondheidsredenen was uitgevoerd. Dus er volgt een bijdrage.

Douchen heeft bij mij een therapeutische werking. Een reiniging voor lichaam en geest. Ik ben er graag en om de muur van de inloopdouche een gezellige touch te geven heb ik Portugese tegeltjes uitgekozen. 

Een volgend cadeau was een heerlijke vakantie voor Kikki en mij op een Grieks eiland. Samen scheurend over de kronkelende bergwegen, mijn ogen op de weg en die van haar uitkijkend naar een lekker strand. Genieten van een warm vakantie adres waar we lieve mensen hebben ontmoet. Quality time van moeder en dochter samen.

Na een aantal moeilijke momenten in mijn leven kan ik me weer vaker happy voelen. Ik lach meer en voel de lichtjes in mijn ogen weer vaker branden. Mijn moeder heeft me geleerd sterk te zijn. Lieve vrienden helpen me daarbij. Ik ben blijven staan en ben mijn positieve zelf niet verloren. Mijn weg terug naar de natuur heeft mijn algehele conditie goed gedaan want ik heb de afgelopen 2 jaar geen nieuwe aanval gehad.

Ik heb geleerd van het verleden, geniet intenser van mijn leven en zie de toekomst, whatever that may be, weer positief tegemoet.

‘Never a dull moment’

 

Geplaatst mei 2018

Uit noodzaak – mei 2018

Een ontmoeting uit noodzaak geboren’, ‘dat zijn de mooiste’.

 ‘Mag ik naast je komen zitten?’ Ik hoorde een Amsterdams accent. Ik was nog in een gezellig gesprek gewikkeld met een wat oudere vrouw, die met haar kleine versie van de hond Lassie, aan de wandel was. Ik keek opzij tegen de zon in. Een oudere man met een fiets aan zijn hand. ‘Ja hoor’ zei ik.

 Ik zat op een bankje aan de Vliet. Ik ben de afgelopen dagen met Thor naar de Vliet gewandeld. Met een paar nodige tussenstops op de banken in de passerende parken. Bootjes kijken, luisteren naar het blije geluid van jongelui die de Vliet insprongen, genieten. Ook van Thor die speels de voetbal afpakte van diezelfde jongelui. Die het fenomeen boten beter kon bekijken, en geïnteresseerd keek naar de meekomende golven heen en weer rennend tussen mens en hond.  

De man was revaliderende van een toeval. Had minder kracht in zijn benen, daarom fietste hij nu. Hij zag er goed uit voor zijn 80 jaar. Het onderwerp ziektes vonden we beiden saai en al snel kreeg het gesprek een andere wending.

‘Wat heb je gedaan voor werk?’ vroeg ik hem nieuwsgierig. Hij lachte en zei ‘Ik ben beeldhouwer geweest’. Hij werkte niet meer vanwege zijn lichamelijke conditie.

‘Er staan enkele beelden van mij iets verderop langs de Vliet en ook in het parkje achter ons’. Ik vroeg hoe hij heette waarop hij antwoordde dat zijn naam niet vermeld staat bij de beelden. Hij creëerde vanuit zijn ‘zijn’ en zijn naam ermee verbinden leek hij niet belangrijk te vinden. Het ging hem vooral om de boodschap die hij wilde uitdragen. Ons gesprek kwam daarna op leven vanuit je hart, over eerlijk leven.

Wat een mooi gesprek ging er door me heen toen ik naar huis liep. Ik heb zijn beeld opgezocht en wat foto’s gemaakt. Hij had me geraakt met zijn woorden. ‘Je ontmoet mensen waarvan je wat kan leren, alles wordt geregeld in de kosmos’. ‘Je komt waar je nodig bent’.

Hij had me geconfronteerd met zijn eerlijkheid toen hij scherp zei: ‘Laat de woorden komen vanuit je hart en vertel niet wat iedereen wil horen‘. Ik reageerde dat het best irritant was om iemand zoveel wake-up calls tegelijk mee te geven. Hij antwoordde met een brede lach.

Eenmaal thuis had ik het gevoel de wereld aan te kunnen. Zoveel positieve energie. Deze ontmoeting heeft me bewust gemaakt dat het soms beter is ook een deel van mijn hersenen, de denker, met verlof te sturen. Door veel in mijn hoofd te zitten mis ik de uitwisseling van  energieën.

Ik ben weer terug bij mijn flow. Een waardevolle ontmoeting.

 

Geplaatst april 2018

Een nieuw avontuur – april 2018

Nog geen week geleden hebben Kikki en ik een hond opgehaald uit een hondenopvang. Thor, een reu van 4 ½ jaar. Een kruising tussen een herder en een berghond. Ik ben veel alleen, ben gek met dieren en wilde meer de natuur in.  We moeten nog veel leren samen maar Thor is een lieverd, houdt van knuffelen en wil graag goed doen. Met hem kom ik dagelijks buiten, een frisse neus halen.  

Wel of geen weer, Thor en ik gaan op pad. Ik op mijn scootmobiel en hij aan de lijn ernaast lopend. Het gaat steeds beter, het ernaast lopen. Hij is erg op mij gericht.  Hij houdt mij en de scoot constant in de gaten. De snelheid passen we op elkaar aan. Soms moet ik een noodstop maken omdat meneer zijn neus achterna loopt en opeens een goede plasstop vindt. En soms moet hij een noodstop maken omdat ik een andere kant uit wil. Zo leren we en oefenen wij saampies.

De scoot vervangt mijn benen wat me minder lampjes kost. Ik word er steeds handiger in, maar ben nog niet helemaal gewend aan de wendbaarheid. Vanmorgen reed ik mijn mobiel in zijn achteruit om recht voor de deur van mijn schuur uit te komen waar ik door moet om bij de achteruitgang te komen. Toen viel mijn scoot van het looppad af, in een kuil die Thor had gegraven.  

Dus daar hing mijn scoot half op het pad en half in de kuil. En ja wat dan? Gedoe. Met mijn (wils)kracht redde ik het dit keer helaas niet. Ik kreeg mijn rode Ferrari niet van de grond.

De sterke buren in mijn portiek waren niet thuis. Nu woon ik tegenover een school en bleek het net pauze te zijn. Mijn redding. Aan een paar jongens gevraagd die op de stoep stonden te chillen of ze me een handje wilde helpen. Zij hebben mijn scoot weer op het juiste pad getild. Zo kon ik daarna opgelucht aan Thor zijn wandeling beginnen.  

Aangezien ik zo veel mogelijk wil bewegen laat ik Thor ‘s morgens en ’s avonds lopend uit. De eerste paar meter loop ik redelijk normaal maar de volgende meters gaan steeds moeizamer. Ik loop langzaam maar stug door en na een aantal corrigeermomenten aan de lijn, past ook Thor zijn snelheid hierop aan. Na ruim een kwartier kom ik uitgeput maar voldaan thuis. Ik strompel naar de bank waarop ik dan ruim 1 ½ uur lig te slapen. Maar moe zijn na gedane arbeid voelt toch beter.

Een nieuw leven, een totaal andere dagindeling maar wel een gezonder leven. Ik kom elke dag buiten, ik beweeg meer en ik slaap daardoor meer. Maar ik denk minder en geniet meer. Een nieuwe ervaring :-). Ons huis vol haren, modder en zand, is even wennen maar Kikki en ik genieten enorm van hem. We spelen met hem in de achtertuin en leren hem nieuwe dingen. We hebben nog meer quality-time samen terwijl we Thor uitlaten. Ik ben dankbaar met de ontzettend lieve Thor die zorgt dat we meer van de natuur genieten en die ons bij de les houdt om in het moment te blijven genieten.

Een nieuwe uitdaging, een nieuw avontuur.

 

Geplaatst februari 2018

Een ander bestaan – februari 2018


Een leven zonder moeder

is verder leren leven
met een nieuw gevoel

Zonder haar stem te kunnen horen
je er doorheen te leren slaan  

Leren leven zonder moeder

Is te leren luisteren naar haar stilte
Met haar woorden in je gedachten

Een leven vol herinneringen
Een ander bestaan

Een leven zonder moeder
is te leren delen met jezelf  

Is niet meer even samen sparren
Over hoe een leven zonder moeder

zo een uitdaging zou zijn


Jente 

 

Geplaatst december 2017

Voor jou mam – december 2017

En dan neem je opeens afscheid van je moeder. De liefste leukste gekste moeder van het hele universum.

Ik kon met haar over werkelijk van alles praten. We luisterden naar elkaar, confronteerden en stimuleerden elkaar. We deelden onze gevoelens, onze gedachtes en ons gedrag. En konden om onszelf lachen. En dat deden we veel.

Duidelijk, oprecht en rechtvaardig zijn ook woorden die bij haar horen. Een moeder die van me hield ‘no matter what’.

Op het moment dat haar lichaam en haar kracht het niet meer redden, voel je dat afscheid nemen onvermijdelijk is. Dan denk je dat je, met de pijn die je voelt, niet verder kan leven.

Maar je brein bedenkt, bijna gelijktijdig, foefjes om je te laten overleven. Naast het verdriet stroomt er een warm gevoel binnen, het gevoel van ‘bevoorrecht’ zijn. Een gevoel dat me sterkt, me omarmt en me warm van binnen maakt.  

Mijn moeder was een ontzettend lieve krachtige vrouw. Ik heb veel goede dingen van haar geleerd. ‘Luister naar je hart en intuïtie’ en ‘blijf geloven in jezelf’ hebben me door moeilijke momenten geholpen. ‘Wees happy met de dingen die je hebt’ is een waarheid die me aangespoord heeft om bewust in het moment te leven en ervan te genieten.  

Ze heeft belangrijke levenslessen van haar ouders meegekregen. Harde lessen geleerd doordat ze een oorlog doorleefd hebben. Mensen die met elkaar ongelooflijk veel verdriet, angst en ellende hebben moeten doorstaan. Maar er werd over gesproken en het verdriet werd gedeeld.

Mijn moeder heeft mij ook geleerd het leven te vieren, tegenslagen als een uitdaging te zien en niet op te geven. Wat kan niet?– werd vervangen door - wat kan wel. Niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden. Door deze wijsheid bleef ik staan op het moment dat de diagnose MS werd uitgesproken.

Ik heb de laatste jaren, nadat ik afgekeurd thuis kwam te zitten vanwege mijn MS, veel quality time met haar kunnen hebben. Momenten die ik meeneem, de rest van mijn leven.  

Haar wilskracht om alles uit het leven te halen was bewonderenswaardig. Vele mooie herinneringen bewaar ik in mijn hart. Ik mis haar ontzettend maar onze sterke band maakt dat ons lijntje blijft bestaan.

 Zo leeft ze met me mee, maar alleen dan in een andere wereld.

 

Wil je de andere stukjes ook lezen? Klik dan op Mijn verhaal