Laatste publicaties  

 

Geplaatst maart 2020


21 maart 2020

De hele wereld staat op z’n kop. Mensen besmetten elkaar en de zwaksten in de samenleving moeten het helaas ontgelden. Het virus moet binnen blijven.                                         Tegelijkertijd herstelt de natuur buiten zich. Minder luchtvervuiling, schonere kanalen en het besef van een gezond lichaam wordt steeds belangrijker. 

Nadat het virus overmeesterd wordt volgt er waarschijnlijk een financiële crisis. Voor de hele wereld. We zullen meer van onze medemens afhankelijk zijn.                                                   Het besef, hoe belangrijk het behulpzame karakter is van de zorg, groeit. Vele leerkrachten geven digitaal les. Werken nog harder dan normaal. Het belang van het schoonmaak personeel wordt groter.

De wereld heeft het nodig. Een nieuw bewustzijn.                                                                Hoeveel geld je nu ook hebt, als je ernstig ziek wordt, heeft dat geen enkele waarde meer. We zitten met de rest van de wereld in het zelfde schuitje. Afhankelijk van de sectoren waarin men voor de ander zorgt.

Gelukkig blijft de aarde draaien. En de zon en de maan verzuimen hun taken niet. Ik geloof in de kracht van de zon die nieuw leven mogelijk maakt, die de natuur laat bloeien. In de maan die over de zee waakt en ons laat rusten.

Om mezelf zo min mogelijk zorgen te laten maken ben ik begonnen met elke avond mijn licht te schijnen op de dingen waarvoor ik dankbaar ben. Voordat ik het licht uit doe schrijf ik mijn top drie op. Zo sta ik elke avond even stil bij de dingen die er toe doen. 

Dit houdt me op een plek waar het goed voelt.

 


Geplaatst maart 2020


Herprogrammeren

‘Hoe ik me voel?’. Ik lachte. ‘Ik ben bezig met het herprogrammeren van mijn hersenen’. Ik vertelde de psychologe dat ik de reeds verworven inzichten probeer te implementeren in mijn systeem. ‘Ik word altijd blij van nieuwe inzichten’. Ook al is de confrontatie soms pijnlijk, ik krijg weer een kans stappen te zetten.

‘Dat is ook wat je aan het doen bent, herprogrammeren’ reageerde ze. ‘Je herkent nu jouw beschermmodi, de mechanismes die zijn ontstaan’. 

‘True, mijn hersenen krijgen nu concrete instructies’ antwoordde ik. ‘Soms ingewikkeld, herkennen, benoemen en begrip te hebben voor mezelf’. 'Maar het werkt, en omdat ik blij ben dat ik mezelf kan helpen, voel ik me energieker’ ging ik verder met een glimlach.

‘Ik wandel al 3 weken de middagwandeling met Thor’. 

‘Je bent lekker bezig’ zei de psychologe.

Natuurlijk had ik gehoopt dat ik weer een grote middagwandeling zou kunnen maken na mijn laatste aanval. Maar dit was van te voren niet zeker. En nu loop ik weer. Mijn spieren worden sterker. Het vertrouwen in mezelf groeit weer.

Mechanismes die jaren een onderdeel van je zijn geworden, kan je niet in 1 dag deleten.  Maar het feit dat ik me bewust ben dat deze er zijn en bij mij horen, maakt mijn leven elke dag een grotere uitdaging.  

Dit is de beste investering in mezelf geweest. Het inschakelen van een psycholoog. Mentale hulp. 

Het wordt weer bijna voorjaar, de zon wordt geleidelijk aan warmer. Zo ook in mij. Ik leef mee met de seizoenen. Zoektocht naar een geschikte tuinman vindt nu plaats. Zoals mijn lieve mam zei; zorg dat je altijd iets hebt om naar uit te kijken. Dat doe ik mam. 

Mijn leven krijgt een update!



Geplaatst januari 2020


Een goed begin

Vandaag een bezoek aan de neuroloog. Tijdens mijn aanval in oktober verleden jaar had de neuroloog al aangegeven dat ze graag de eventuele gevolgen van de ontstekingen wilde bekijken. Dus onder de mri scan voor de vraag, zijn er beschadigingen bijgekomen? De mri uitslag dient als eventuele onderbouwing voor de neuroloog om medicatie aan te raden. 

Ik had toen al aangegeven dat ik dat niet zag zitten. Aangezien ik mezelf tijd wilde geven om te revalideren en even niet wilde nadenken over medicatie heb ik de mri afspraak afgezegd en aangegeven dat ik haar in januari eerst graag wilde spreken. 

‘Hoe gaat het?’ begon ze toen ik was gaan zitten. ‘Best goed. Ik doe de ochtend wandeling met mijn hond sinds een maand lopend’ reageerde ik trots. Ik merk dat ik langzaam weer wat sterker word. En ik ervaar gelukkig geen nieuwe klachten’. 

Nadat ze de informatie op haar pc had bijgewerkt keek ze me recht aan.’U heeft de mri destijds afgezegd, hoe staat u er nu in?’

‘Hetzelfde' antwoordde ik. ‘Ik ga liever niet onder de mri omdat ik op dit moment niet wil beginnen met medicatie’. ‘Dus de uitslag van een mri scan is voor mij op dit moment niet echt van belang’. ‘Ik wil de weg die ik ben ingeslagen blijven volgen’. Geen medicatie maar blijven werken aan een zoveel mogelijk stressvrij leven’. 

Ik vertelde haar dat ik enige tijd voor de aanval bezig was met het verwerken van verwaarloosd verdriet. Dat ik daar professionele hulp bij had ingeschakeld en dat ik vooruitgang boekte. ‘Ik wil mezelf de mogelijkheid geven om de laatste stressfactoren uit mijn lichaam te elimineren’. 

‘Ik geloof in een gezonder leven zonder stress aangezien het me de afgelopen jaren sterker heeft gemaakt’. ‘Drie jaar, waarin ik mijn leven aanzienlijk heb aangepast, zonder aanval vind ik zelf heel positief’ .

Ze knikte. ‘We kunnen niet met zekerheid zeggen dat stress verantwoordelijk was voor de aanval’. Er zijn nu weer andere middelen beschikbaar dan die u toen had. De onderzoeken duiden er op dat medicatie ook gunstige resultaten heeft op langere termijn’. 

Ik wist dat het haar taak was om de eventuele gevolgen van 'geen medicatie’ met me te bespreken. Dat ik een risico neem. Maar ze was het ook met me eens dat MS-medicatie niet zaligmakend is. De neuroloog wist dat ik tijdens het nemen van eerdere medicatie toch ook twee aanvallen had gehad. En niet te vergeten, alle bijwerkingen waar ik weer andere medicijnen voor moest innemen. 

‘Ik wil deze ‘stressvrij-leven missie’ graag afmaken. Ik gun mezelf dit'. 

‘U weet mijn overwegingen maar u bent uiteindelijk diegene die beslist, antwoordde de neuroloog. Ik begrijp wat u zegt’.

Ik glimlachte. Mijn verhaal was dus helder.

‘Zullen we dan een afspraak maken over 9 maanden? Om te kijken hoe het met u gaat?’ vroeg ze terwijl ik opstond om mijn vest aan te trekken.

‘Prima’ antwoordde ik.

‘En ik beloof, vervolgde ik, mocht het onverhoopt anders gaan, dan zal ik de weg van de mri volgen’.

‘Oke’. Ze glimlachte terug terwijl ze me een hand gaf. ‘Ga door met waar u mee bezig bent’. 

Ik verliet haar kamer met een lach. Een goed begin van 2020!


 

Wil je de andere stukjes ook lezen? Klik dan op Mijn verhaal