Laatste publicaties  

 


Geplaatst juli 2020


Ik begrijp dat sommigen zich afvragen waarom ik veel gevoelens deel die nogal persoonlijk zijn. Ik ben dit soms comlexe individu die weet dat ik niet de enige ben met zulke gevoelens. Ik weet ook dat niet zo veel mensen dit willen delen. Daarom publiceer ik juist zulke stukjes van mijn leven om op deze manier een hart onder de riem te steken voor diegenen die begrip nodig hebben. Zelfs als het maar 1 persoon is die ik raak, is mijn missie al geslaagd.

Ik ben nu gelukkig in en met mezelf. Trots op waar ik nu ben. Ik had deze zielenreis nodig om ook van mijn gebroken zelf te leren houden. Hieronder een brief aan mijn zelf die ik ‘Alleen’ noem. Een kijkje in mijn helingsproces. 

Aan het meisje en de vrouw die zich al zo lang alleen voelt

Lieve jij ‘Alleen’,

Ik ga je verlossen, ik laat je er zijn. Ik zal nu voor je zorgen.

Wat heb je veel meegemaakt! En al die tijd ondergedoken in mijn brein. Ik heb al vroeg geleerd je er niet te laten zijn. Je te verstoppen. Ik werd er zo goed in dat ik je vergeten was. 

Omdat ik jou ‘Alleen’  absoluut niet wilde voelen vluchtte ik van de ene man in de andere. In de hoop het gemis op te vullen. Ik werd er erg goed in. Op die manier ontstonden mijn vluchtroutes ver weg van het alleen voelen. Ik richtte mijn focus op de gevoelens van een ander, iets waarin ik goed ben geworden vanaf jongs af aan. 

Ik ging een relatie aan met vaak emotioneel onbereikbare mannen. Om er zeker van te zijn dat ik niet zo diep hoefde te gaan want daar zat jij. 

Toen ik doorkreeg dat mijn liefdesleven een aantal patronen liet zien, heb ik hulp gezocht en heb je, lieve ‘Alleen’ uiteindelijk weer teruggevonden. Met altijd iemand op de achtergrond die met me mee liep en me opving door tijd voor me te maken.

Ik begrijp heel goed waarom je je zo alleen hebt gevoeld. Je bent altijd al anders geweest dan anderen. Door mijn sterk ontwikkelde invoelen kon ik me goed in een ander verplaatsen en daardoor lukte het me goed me aan te passen. Op die manier voelde ik je niet, lieve verwaarloosde ‘Alleen’. 

Ik ben tijdens mijn reis terug naar jou sterker geworden. Mentaal en fysiek. Jij hebt me uiteindelijk zo sterk gemaakt. Omdat ik je niet wilde voelen, heb ik me in vele avonturen gestort. Ver en dichtbij. Vele ook mooie ervaringen die ik altijd koester. Ik heb nergens spijt van, het heeft me gevormd tot diegene die ik nu ben. En daar ben ik rete trots op.

Nu ben ik inmiddels sterk genoeg om voor je te gaan zorgen. Je mag er nu eindelijk zijn. Ik zal naar je luisteren en ik neem je mee op mijn reis. Een nieuw tijdperk treedt aan. Dit wordt mijn nieuwe avontuur dit keer met jou samen. Dus je bent niet meer ‘alleen’ maar samen met mij :-)

Ik zal je, wat er ook gebeurt, niet meer alleen laten.  

Liefs, 

de volwassen jij




Geplaatst juni 2020


Me

I choose not to want anything anymore
I dream 
and let life flow


I choose to cry if necessary
I release 
and grow


I choose to inspire people
I write
and share


I choose change if necessary
I work
and reset


I choose to be thankful what’s here
I njoy
and believe


I choose to care if necessary
I ‘ll be silent
and listen


I choose to take it slow
I rest
and proceed


I choose peace over fight, most of time
I smile
and let karma work it out

I choose to be real, so necessary
I love
and feel good 


Jente




Geplaatst juni 2020

Ik hou van mijn optimisme
maar omhels nu ook mijn donkere kant

als ik er in val
wordt alles kleurloos en ben ik alleen

Dan ben ik verdrietig
daar ben ik niets waard

Ik verdrink bijna
en zwem moeizaam naar het licht

Ik word rustig 
en kan uiteindelijk drijven

Heb aandacht voor het gemis 
de technieken om niet te willen voelen laat ik los

Ik ben vrij
ik ga liggen en haal diep adem

Heb weer ruimte om te dromen 
en word sterker

Dankbaar voor al het goede
en voor de lessen na de pijn

Waar liefde is
gaat mijn aandacht naartoe

Die bron raakt nooit leeg
waar ik mag zijn

Inzichten vermenigvuldigen
geef mezelf een schouderklopje

Veerkracht krijgt een diepere betekenis
en de zon geeft weer licht en warmte



Jente


Geplaatst mei 2020

Gaan we nu leren van onze geschiedenis
Leren we nu eindelijk grenzeloos naar t grotere plaatje te kijken

Dat kwaad niet met kwaad vergolden moet worden
Dat door te luisteren en moeite doen om elkaar te begrijpen zoveel opgelost kan worden

Dat we allemaal bagger in onze geschiedenis hebben meegemaakt
Dat dit niet betekent dat wij deze frustratie nu ook moeten botvieren op de volgende generatie

Gaan we nu stoppen met de vinger naar een ander te wijzen
En eerst beginnen naar ons eigen aandeel te kijken

Zodat we de wereld kunnen delen in plaats deze te veroveren
Dringt t nu door dat geld en macht niet zaligmakend zijn

Zullen we nu eindelijk leren dat positiviteit een groter kracht heeft dan wapens
dat de wereld van ons allemaal is                                                                                              
en dat deze liefde verdient


Jente 


Geplaatst april 2020

Voor jullie

Op mijn theekastje staat een foto. Van Maurice en Nico. Zij zijn de broers van mijn oma en opa. Deze jonge mannen van even over de twintig zijn niet teruggekeerd na de oorlog. Samen met mijn vier overgrootouders hebben zij het niet overleefd. Een oneerlijk gevecht. 

De wereld vecht nu ook. Allemaal tegen de zelfde onzichtbare vijand. Wij zitten nu gedwongen ondergedoken in ons eigen huis.

Nieuwe regels. Binnenblijven en afstand houden. Zo proberen wij voor onze zorg-krachten, de strijders van nu, ruimte te bewaken zodat zij hun werk goed kunnen blijven doen. Zij vechten voor ons, soms met hun eigen dood tot gevolg. 

We zijn genoodzaakt het beste ervan te maken. Ondernemers met hun handen in hun haar, werknemers worden ontslagen. Werkeloosheid. Hoe gaat het straks met de huizenmarkt? Een mondiaal probleem.

Overal geldt ongeveer hetzelfde regime totdat we de vijand hebben verslagen. 

Maar de zon blijft schijnen en wij kunnen naar buiten. Mensen kunnen een frisse neus halen. Wij hebben zeker wat beperkingen maar niet zo erg als in de tijd van Maurice en Nico. Altijd op de vlucht, niet wetende wie je kon vertrouwen. Als ik naar hun foto kijk denk ik altijd, jullie hebben niet de gelegenheid gekregen om iets van het leven te maken. Hier put ik tevens kracht uit. 

Hoeveel tegenslagen ik op mijn pad tegenkom, ik probeer er altijd het beste uit te halen. Te genieten van mijn familie en vrienden op veilige afstand via FaceTime. Zorgen dat ik gezond blijf door goed te luisteren naar de specialisten die de vijand proberen te overmeesteren. 

Onze voorouders hebben uiteindelijk de vijand verslagen. Wij gaan dit in onze generatie met deze griep ook doen. Alleen dat vergt geduld. En tot die tijd kunnen we onze krachten bundelen en er voor elkaar zijn. 

Ik kijk naar jullie foto en zeg; 

‘Ik blijf positief in deze andere tijd omdat jullie nooit de kans kregen’. 


 

Geplaatst maart 2020

21 maart 2020

De hele wereld staat op z’n kop. Mensen besmetten elkaar en de zwaksten in de samenleving moeten het helaas ontgelden. Het virus moet binnen blijven.                                         Tegelijkertijd herstelt de natuur buiten zich. Minder luchtvervuiling, schonere kanalen en het besef van een gezond lichaam wordt steeds belangrijker. 

Nadat het virus overmeesterd wordt volgt er waarschijnlijk een financiële crisis. Voor de hele wereld. We zullen meer van onze medemens afhankelijk zijn.                                                   Het besef, hoe belangrijk het behulpzame karakter is van de zorg, groeit. Vele leerkrachten geven digitaal les. Werken nog harder dan normaal. Het belang van het schoonmaak personeel wordt groter.

De wereld heeft het nodig. Een nieuw bewustzijn.                                                                Hoeveel geld je nu ook hebt, als je ernstig ziek wordt, heeft dat geen enkele waarde meer. We zitten met de rest van de wereld in het zelfde schuitje. Afhankelijk van de sectoren waarin men voor de ander zorgt.

Gelukkig blijft de aarde draaien. En de zon en de maan verzuimen hun taken niet. Ik geloof in de kracht van de zon die nieuw leven mogelijk maakt, die de natuur laat bloeien. In de maan die over de zee waakt en ons laat rusten.

Om mezelf zo min mogelijk zorgen te laten maken ben ik begonnen met elke avond mijn licht te schijnen op de dingen waarvoor ik dankbaar ben. Voordat ik het licht uit doe schrijf ik mijn top drie op. Zo sta ik elke avond even stil bij de dingen die er toe doen. 

Dit houdt me op een plek waar het goed voelt.

 


Geplaatst maart 2020

Herprogrammeren

‘Hoe ik me voel?’. Ik lachte. ‘Ik ben bezig met het herprogrammeren van mijn hersenen’. Ik vertelde de psychologe dat ik de reeds verworven inzichten probeer te implementeren in mijn systeem. ‘Ik word altijd blij van nieuwe inzichten’. Ook al is de confrontatie soms pijnlijk, ik krijg weer een kans stappen te zetten.

‘Dat is ook wat je aan het doen bent, herprogrammeren’ reageerde ze. ‘Je herkent nu jouw beschermmodi, de mechanismes die zijn ontstaan’. 

‘True, mijn hersenen krijgen nu concrete instructies’ antwoordde ik. ‘Soms ingewikkeld, herkennen, benoemen en begrip te hebben voor mezelf’. 'Maar het werkt, en omdat ik blij ben dat ik mezelf kan helpen, voel ik me energieker’ ging ik verder met een glimlach.

‘Ik wandel al 3 weken de middagwandeling met Thor’. 

‘Je bent lekker bezig’ zei de psychologe.

Natuurlijk had ik gehoopt dat ik weer een grote middagwandeling zou kunnen maken na mijn laatste aanval. Maar dit was van te voren niet zeker. En nu loop ik weer. Mijn spieren worden sterker. Het vertrouwen in mezelf groeit weer.

Mechanismes die jaren een onderdeel van je zijn geworden, kan je niet in 1 dag deleten.  Maar het feit dat ik me bewust ben dat deze er zijn en bij mij horen, maakt mijn leven elke dag een grotere uitdaging.  

Dit is de beste investering in mezelf geweest. Het inschakelen van een psycholoog. Mentale hulp. 

Het wordt weer bijna voorjaar, de zon wordt geleidelijk aan warmer. Zo ook in mij. Ik leef mee met de seizoenen. Zoektocht naar een geschikte tuinman vindt nu plaats. Zoals mijn lieve mam zei; zorg dat je altijd iets hebt om naar uit te kijken. Dat doe ik mam. 

Mijn leven krijgt een update!



Geplaatst januari 2020

Een goed begin

Vandaag een bezoek aan de neuroloog. Tijdens mijn aanval in oktober verleden jaar had de neuroloog al aangegeven dat ze graag de eventuele gevolgen van de ontstekingen wilde bekijken. Dus onder de mri scan voor de vraag, zijn er beschadigingen bijgekomen? De mri uitslag dient als eventuele onderbouwing voor de neuroloog om medicatie aan te raden. 

Ik had toen al aangegeven dat ik dat niet zag zitten. Aangezien ik mezelf tijd wilde geven om te revalideren en even niet wilde nadenken over medicatie heb ik de mri afspraak afgezegd en aangegeven dat ik haar in januari eerst graag wilde spreken. 

‘Hoe gaat het?’ begon ze toen ik was gaan zitten. ‘Best goed. Ik doe de ochtend wandeling met mijn hond sinds een maand lopend’ reageerde ik trots. Ik merk dat ik langzaam weer wat sterker word. En ik ervaar gelukkig geen nieuwe klachten’. 

Nadat ze de informatie op haar pc had bijgewerkt keek ze me recht aan.’U heeft de mri destijds afgezegd, hoe staat u er nu in?’

‘Hetzelfde' antwoordde ik. ‘Ik ga liever niet onder de mri omdat ik op dit moment niet wil beginnen met medicatie’. ‘Dus de uitslag van een mri scan is voor mij op dit moment niet echt van belang’. ‘Ik wil de weg die ik ben ingeslagen blijven volgen’. Geen medicatie maar blijven werken aan een zoveel mogelijk stressvrij leven’. 

Ik vertelde haar dat ik enige tijd voor de aanval bezig was met het verwerken van verwaarloosd verdriet. Dat ik daar professionele hulp bij had ingeschakeld en dat ik vooruitgang boekte. ‘Ik wil mezelf de mogelijkheid geven om de laatste stressfactoren uit mijn lichaam te elimineren’. 

‘Ik geloof in een gezonder leven zonder stress aangezien het me de afgelopen jaren sterker heeft gemaakt’. ‘Drie jaar, waarin ik mijn leven aanzienlijk heb aangepast, zonder aanval vind ik zelf heel positief’ .

Ze knikte. ‘We kunnen niet met zekerheid zeggen dat stress verantwoordelijk was voor de aanval’. Er zijn nu weer andere middelen beschikbaar dan die u toen had. De onderzoeken duiden er op dat medicatie ook gunstige resultaten heeft op langere termijn’. 

Ik wist dat het haar taak was om de eventuele gevolgen van 'geen medicatie’ met me te bespreken. Dat ik een risico neem. Maar ze was het ook met me eens dat MS-medicatie niet zaligmakend is. De neuroloog wist dat ik tijdens het nemen van eerdere medicatie toch ook twee aanvallen had gehad. En niet te vergeten, alle bijwerkingen waar ik weer andere medicijnen voor moest innemen. 

‘Ik wil deze ‘stressvrij-leven missie’ graag afmaken. Ik gun mezelf dit'. 

‘U weet mijn overwegingen maar u bent uiteindelijk diegene die beslist, antwoordde de neuroloog. Ik begrijp wat u zegt’.

Ik glimlachte. Mijn verhaal was dus helder.

‘Zullen we dan een afspraak maken over 9 maanden? Om te kijken hoe het met u gaat?’ vroeg ze terwijl ik opstond om mijn vest aan te trekken.

‘Prima’ antwoordde ik.

‘En ik beloof, vervolgde ik, mocht het onverhoopt anders gaan, dan zal ik de weg van de mri volgen’.

‘Oke’. Ze glimlachte terug terwijl ze me een hand gaf. ‘Ga door met waar u mee bezig bent’. 

Ik verliet haar kamer met een lach. Een goed begin van 2020!


 

Wil je de andere stukjes ook lezen? Klik dan op Mijn verhaal